II Pielgrzymka Diecezji Bydgoskiej przed nawiedzeniem kopii obrazu Matki Boskiej Jasnogórskiej z nocnym czuwaniem 17-18 listopad 2010

Drogę pielgrzymowania rozpoczęliśmy od spotkania formacyjnego razem z księdzem Prałatem Andrzejem Kłosińskim. Nastąpiła krótka chwila na modlitwę i błogosławieństwo przed wspólnym wyjazdem. Później pod skrzydłami opiekuna księdza Damiana Pawlikowskiego wyjechaliśmy z terenu kościelnego autokarem. Po drodze zabraliśmy ze sobą pielgrzymów z innych parafii, nie zapominając oczywiście o innych księżach, a także bardzo istotnej postaci o Ojcu Duchownym Zygmuncie Zaborowskim z Wyższego Seminarium Diecezji Bydgoskiej, a także pozostałych klerykach. Pierwszym przystankiem na drodze naszego ziemskiego pielgrzymowania było nawiedzenie Sanktuarium Matki Bożej Gidelskiej. Prosiliśmy o umocnienie wiary i miłości do bliźniego, w tym o uzdrowienie chorych. Celem wędrówki było spotkanie z naszą ukochaną Matką Boską. Przeszliśmy na Wały Jasnogórskie na drogę krzyżową. Nieśliśmy krzyż, który Jan Paweł II przytulał do swojego serca w ostatnich dniach życia. Poprzez dotykanie i całowanie krzyża doznaliśmy wielu łask Bożych. Każdym z osobna poczuł coś wyjątkowego. Było to bardzo podniosłe przeżycie tożsame z pojęciem(katharsis). Wieczorem odbyła się msza święta przed cudownym obrazem Matki Boskiej na Jasnej Górze. Towarzyszyły temu szczególne emocje. Kolejnym punktem pielgrzymki był Jasnogórski Apel. Wydarzenie to różni się znacznie od przeżywania tych chwil przed odbiornikiem telewizyjnym. Nocne czuwanie skorelowane z adoracją krzyża Jana Pawła II dały nam wszystkim niewyobrażalną moc wiary. O północy nadszedł czas na mszę świętą przed cudownym obrazem. Towarzyszyła tym wyjątkowym chwilą wspaniała oprawa muzyczna dzięki młodzieży studenckiej. Wraz z modlitwą różańcową odbyły się rozważania przeplatane śpiewem. Zakończenie czuwania nastąpiło o godzinie 4:00. Byliśmy zmęczeni, a zarazem szczęśliwi. Ostatnim punktem na Jasnej Górze była msza święta o godzinie 6:00. Pożegnaliśmy się z Matką Boską zostawiając jej nasze troski i radości. W drodze powrotnej nawiedziliśmy kolejne święte Sanktuarium Licheń. Na szczególną uwagę w tym miejscu zasługuje kościół Świętej Doroty, w którym dawniej w ołtarzu głównym umieszczono łaskami słynący wizerunek Matki Bożej Bolesnej Królowej Polski. Inicjatorem odwiedzin tego wyjątkowego miejsca był Ojciec Duchowny Zygmunt Zaborowski, który z wielkim zaangażowaniem opowiadał o świadectwie osoby, która została cudownie uzdrowiona. Będąc tam umocniliśmy się w wierze, lecząc swoje dusze i ciała. Mieliśmy świadomość, że własnymi siłami nic nie dokonamy, ale przy pomocy modlitwy nasza rodzina parafialna była rzeczywistym królestwem Syna Bożego. Mamy nadzieję, że za rok spotkamy się na kolejnej III już pielgrzymce w większej grupie wiernych i oddanych sług Bożych. Szczególne podziękowania należą się księdzu Damianowi Pawlikowskiemu oraz Ojcu Duchownemu Zygmuntowi Zaborowskiemu. Ich niezłomna wiara umocniła nas w duchu i miłości wiary.
Pozdrowienia od Pielgrzymów.
Astrid Hinze

=============================================================================================

Ks. Proboszcz Andrzej Kłosiński -Kapelan Jego Świątobliwości, magister teologii, Dziekan Dekanatu Bydgoszcz III;

urodzony 23. 07 1955 r. w Nakle n/Not. , wyświęcony na kapłana 07. 06. 1980 r. w Gnieźnie; ustanowiony w Parafii - 2004 r.

Rozmowa z proboszczem parafii Matki Boskiej Nieustającej Pomocy Księdzem Andrzejem Kłosińskim.

Gdyby ksiądz mógł opowiedzieć o swoim rodzinnym domu.

Urodziłem się dawno temu za górami za lasami w Nakle nad Notecią

To jest moje rodzinne miasto. Wychowywałem się tam do szkoły średniej włącznie. Co do doświadczeń z dzieciństwa, to przede wszystkim radość rodziny i bycia z przyjaciółmi. Dane mi było bowiem wychowywać się w gronie przyjaciół z ulicy ,którzy byli o 6 lat starsi. Dzięki nim doświadczałem szybko życia dorosłego począwszy od szkoły podstawowej, do której z resztą oni chodzili. Dzieciństwo spędzałem zasadniczo nad rzeką Noteć, bo takie były klimaty tamtego czasu, na radosnych zabawach, a tudzież łowieniu ryb.

Jak przebiegała droga proboszcza do naszej parafii przez poszczególne dekanaty?

Kapłaństwo moje rozpoczęło się 7 czerwca 1980 roku. Święceniami kapłańskimi których udzielił mi i kolegom – 20 -ksiądz Stefan Kardynał Wyszyński Prymas Tysiąclecia. Pierwszą placówka na którą zostałem skierowany był Powidz. Później Żnin, Pleszew, Inowrocław i Bydgoszcz -Parafia Opatrzności Bożej przy ulicy Sandomierskiej. Z Kapuścisk w 1994 roku ksiądz arcybiskup Henryk Muszyński skierował mnie na parafię, jako proboszcza -parafię bez kościoła - gdzie moim kościołem - jak powiedziałem mamie po otrzymaniu tej wiadomości, jest bezkresna bazylika a sklepieniem jej niebo. Rozpoczynałem tworzenie nowego ośrodka duszpasterskiego w Bydgoszczy na Miedzyniu. Tam przez 10 lat budując kościół byłem proboszczem. W 2004 ksiądz biskup Jan Tyrawa zadecydował że mam się zająć Szwederowem parafią Matki Boskiej Nieustającej Pomocy..

Miał proboszcz poprzednika księdza W. Mielcarka, który był proboszczem parafii MBNP przez 32 lata jest znany i kochany przez swoich parafian. Czy nie jest to w jakiś sposób utrudnienie mając takiego poprzednika?

Z jednej strony jest to ułatwienie, bo poprzednik jest i zawsze w pewnych sprawach można dokonać konsultacji. Z drugiej zaś strony trzeba żyć na własny rachunek. Ksiądz Biskup posyłając mnie do tej parafii powiedział taką oto sentencję: umiesz liczyć, licz na siebie; a że w społeczeństwie zmiany są nie mile widziane, to i tu początki były jakie były. Na inauguracji proboszczowania mego w parafii MBNP Ordynariusz powiedział do zebranych parafian: na nowego Proboszcza nie wolno Wam patrzeć prze pryzmat odchodzącego Księdza Seniora, bo jest on inny - nie będzie sobowtórem poprzednika.
Suma sumarum – początki były trudne, ale radosne, twórcze, dające ogrom satysfakcji. Zawsze bowiem widziałem i widzę nadal, sens takich czy innych zmian i przemian, które prowadzą - tak myślę - do rozwoju; poprzez inne spojrzenie na tę samą rzeczywistość. Ewangelia się nie zmienia, otoczka zaś, którą są warunki kulturowe, urbanistyczne, techniczne i ekonomiczne, osobowościowe są zmienne. W tych konkretnych uwarunkowaniach, wciąż ulegających przemianom, mamy żyć i głosić Ewangelię. Od 2000 lat proces ten dokonuje się w życiu społecznym, w społeczności jaką jest Kościół.

Pojawił się problem z brakiem miejsca na nowe pochówki na cmentarzu przy ulicy Kossaka. Teren Nekropoli jest niewystarczający w stosunku do potrzeb parafii

Czy widzi ksiądz możliwość rozwiązania takiej sytuacji?

Tak, jest możliwość rozwiązywania, w jakimś stopniu, tej sytuacji.

Miedzy innymi budowa kolumbarium, żeby przystosować ten cmentarz do przyjmowania pochówków w urnach, dalej cmentarz nie jest z gumy, nie rozciągniemy go w żaden sposób; są próby wykorzystania ganków, które są nieużyteczne, z mego punktu widzenia, bo zajmują miejsce, są to duże przestrzenie, a zapotrzebowanie parafian jest przeogromne na to, aby bliskich mieć w zasięgu ręki. Niestety, takiej społeczne myślenie spotyka się ze sprzeciwem tych, którzy posiadają już groby i chcieli by mieć tę przestrzeń na spacery.

Jakie Proboszcz ma plany i wizje związane z parafią MBNP ?

Plany są zawsze dwojakie: długodystansowe i krótkodystansowe. Długodystansowy plan, to przejść doczesność- wraz z Parafianami - we współpracy z Jezusem pod okiem Maryi i odnaleźć się w Niebie.

Wszystkie inne zaliczam do krótkich etapów, które jednak muszą tu i teraz odzwierciedlać dążenie do szczęśliwej wieczności.
Podejmujemy Przygotowania do setnej rocznicy istnienia parafii. To już tak nie długo, bo zaledwie 15 lat - może uda mi się go doczekać; to jest taki punkt do którego odnoszę wszelkie poczynania i działania w parafii i jej istnieniem na Szwederowie.
Inna data która wyznacza działania, a jednoczenie w pewnym sensie program duszpasterski – powtórne nawiedziny przez Matkę Bożą Jasnogórską w kopii Jej Cudownego Obrazu. Pobożność maryjna jest mi i większość Polaków bardzo bliska. Od dzieciństwa nabożeństwo do MBNP zaszczepił mi Proboszcz ks. Ignacy Klimacki w rodzinnej parafii; później Prymas Tysiąclecia z zawołaniem Soli Deo per Maryjam.
Trwa w Polsce Druga Peregrynacja Matki Bożej w kopii jasnogórskiej ikony. Za 16 lat + takie s plany, będziemy gościć MB w u nas. Wydarzenie to wpisuje się bardzo mocno w program duszpasterski, który chciał bym tu realizować + z reszta już realizuje bo od niespełna roku w tym duchu są msze święte w każdą sobotę o godzinie 8 ku czci Matki Bożej Królowej Polski. Jest to sygnał, znak dla parafian mówiący o tym, iż przygotowując się na jej kolejne nawiedziny tej społeczności +możemy w Jej szkole uczyć się życia z wiary.

Czy ksiądz zastanawiał się w jaki sposób można zaangażować młodzież w sprawy kościoła, parafii?

Tak To jest priorytetowa sprawa, bo jak ojciec święty Jan Paweł II często nam powtarzał, mówiąc wtedy do nas młodych, a to się odnosi teraz do was młodych, młodzież jest przyszłością i narodu i kościoła i jeżeli zaniedba się formowanie młodych w duchu patriotycznym i religijnym,to takie będziemy mieli później losy narodu, ojczyzny i Kościoła.

Ciężko jest nie zgubić się w tych czasach, zatracić siebie.

Niestety + można się zagubić ponieważ ten świat wyzbywa się jakichkolwiek wartości po za jedną + materią, to jest wartość ułudna, choć potrzebna do normalnego funkcjonowania w świecie.

Jednak nie najważniejsza

Oczywiście jeżeli nie będzie na pierwszym miejscu człowiek +zaraz po Bogu +no to wszystko się rozwali. Bóg i człowiek + wszystko inne na sobie właściwym miejscu jako dane człowiekowi.

Zbliżają się wybory samorządowe czego proboszcz życzy przyszłemu Prezydentowi i przyszłym radnym?

Wybranym życzę pasji, która polega na umiłowaniu małej ojczyzny jaką jest miasto Bydgoszcz, a tym samym i Bydgoszczan, bo wszystko inne z miłości wypłynie i będzie dobrem wspólnym.

Pozdrawiam Panią serdecznie i życzę dobrej niedzieli.
Bydgoszcz - wrzesień 2010 r.

Autoryzował ks. Andrzej Kłosiński

============================================================================================

MOJA PARAFIA
konkursowa praca P. Marii Miławskiej

" Matko Boska Nieustającej Pomocy, z największą ufnością przychodzę dzisiaj przed Twój święty obraz, aby prosić o pomoc Twoją. Nie liczę na moje zasługi ani na moje dobre uczynki, ale tylko na nieskończone zasługi Pana Jezusa i na Twoją niezrównaną miłość macierzyńską(....)".

To fragment tzw. MODLITWY RZYMSKIEJ I rozpoczynający w każdą środę tygodnia Nowennę do Matki Bożej Nieustającej Pomocy, która jest patronką mojej parafii - kościoła przy ul. Ugory 16 w Bydgoszczy. Moja przynależność do tej wspólnoty parafialnej trwa już ponad ... 50 lat. 15 sierpnia 1954 r. tu otrzymałam sakrament Chrztu św. Wśród rodzinnych fotografii zachowała się i ta, która przedstawia moich rodziców chrzestnych (już nieżyjących; matka chrzestna pochowana jest na cmentarzu parafialnym przy ul. Kossaka), stojących przed grotą Matki Bożej, tuż obok kościoła. Na ich rękach ozdobna poducha, pod którą "kryję się" ja - tak należy wierzyć, bo przecież tego wydarzenia nie mogłam jeszcze zapamiętać. Na Chrzcie św. otrzymałam imiona: Maria Anna. Moja Mama zawsze mi powtarzała:" Pamiętaj, że Święto Wniebowzięcia NMP, dzień twoich imienin, to także pamiątka twego Chrztu św." Te słowa zachowały się w mej pamięci; nie zachowała się natomiast żadna pamiątka - typu życzenie, gratulacje. Znamienne.....

Myślę, że z racji ponad półwiecznego związku z tą parafią, mam pełne prawo nazywać ją MOJĄ PARAFIĄ. Jest to przywiązanie bliskie związkom, jakie łączą rodzinę i są bardzo "swojskie". Zresztą - historia mojej rodziny w kwestii religii wiąże się z kościołem "przy Ugorach" nierozerwalnie. Przyszłam na świat jako czwarte dziecko swoich rodziców; brat był starszy ode mnie o 19 lat, siostry - kolejno o 16 i 15 lat. Moje rodzeństwo udzielało się już w życiu parafii: brat był ministrantem, siostry należały do zgromadzeń młodzieżowych.

Natomiast Mama była członkinią Straży Honorowej - i o ile dobrze pamiętam zgromadzenia Matek Różańcowych. Jako 7-latka zapamiętałam ślub mojej najstarszej siostry, który oczywiście miał miejsce w naszym kościele, a związek błogosławił ówczesny proboszcz - ks. Czesław Rólski. Pamiętam także i to, że odwiedził nas w trakcie wesela. Jako dzieciak dziwiłam się - i oczywiście głośno podzieliłam się tym spostrzeżeniem z gośćmi, powodując ich śmiech: "A ksiądz się nie bawi, tylko rozmawia z Tatą...." Tu należałoby dodać, że wesele odbywało się w domu, w którym się urodziłam, i w którym mieszkam do dzisiaj - już z własną rodziną.
Wzrastałam w domu przywiązanym do tradycji rodzinnych, religijnych. Niedziela była świętem całej rodziny, nie było mowy o opuszczeniu Mszy świętej, nie było mowy o jakiejkolwiek pracy. Często gromadziliśmy się przy wspólnym stole- wszyscy pamiętamy niedzielne popołudnia przy "maminych" ciastach;

jej drożdżówka była nie do podrobienia! Podobnie rzecz się miała z najważniejszymi świętami: Bożego Narodzenia, Zmartwychwstania Pańskiego. Nikt nie wyłamał się z Wigilii u Mamy, a potem Babci. Ileż teraz wspomnień z tych spotkań: spożywania wieczerzy, śpiewania kolęd, wyprawy na Pasterkę, a w Wielkanoc porannego wstawania na Rezurekcję. Ponieważ byłam najmłodsza, najdłużej mieszkałam z Mamą do jej nagłej śmierci w 1985 r.; tato zmarł, gdy miałam 17 lat. Mamie zawdzięczam to, że wiara nie jest dla mnie tylko "przekazaniem pałeczki"- ona nauczyła mnie żyć wiarą. Pamiętam ją modlącą się w domu, ale pamiętam także jej szczególne przywiązanie do patronki naszej parafii- MATKI BOŻEJ NIEUSTAJĄCEJ POMOCY. Środa wieczorem była zarezerwowana dla NIEJ. Od kiedy tylko - jak mówiła Mama - siedziałam w kościele .... grzecznie (sic!), uczestniczyłam w nowennach. Wpatrywałam się w obraz Matki Boskiej; i ten w ołtarzu głównym, i ten w bocznej nawie. Jako dziecko tłumaczyłam po swojemu elementy tego obrazu. Matka Boska była dla mnie bardzo poważna, bez uśmiechu - czyżby nie lubiła się uśmiechać? - myślałam. Tylko te oczy - smutne, zamyślone..... Mały Jezus był pogodny i - tak wtedy rozumowałam - jak każde dziecko - spiesząc się do matki, nie zawiązał do końca bucika. Dzisiaj już wiem, że inaczej czytamy tę ikonę, że wszystkie jej elementy mają swoje znaczenie. Kolorystyka ubioru postaci, czyli cesarskie szaty Maryi, a królewskie Jej Syna; napis głoszący "Matka Boga, Bogurodzica" (śpiewamy ten hymn na początku niedzielnej Mszy św.); symbole przyszłej męki Pana w dłoniach archaniołów. To, że Maryja swoją ręką wskazuje na Jezusa, świadczy o tym, że nas do Niego prowadzi A Jezus trzyma się kurczowo tej dłoni; to dla nas wskazówka: Jej należy oddać swoje troski, u Niej szukać pocieszenia, a Ona ofiaruje w zamian swoją macierzyńską miłość i wstawiennictwo u Boga. (....) błagam najgoręcej - wyjednaj mi u Twego Boskiego Syna tę łaskę, o którą w tej nowennie pokornie proszę, (....) to kolejny fragment modlitwy.

Ileż próśb, błagań, problemów, trosk złożono już u tego obrazu, u stóp Matki Boskiej, ileż podziękowań za otrzymane łaski (choć tych jest zawsze mniej, bo dziękować to tak nam trudno....). Kiedyś modliliśmy się także słowami MODLITWY RZYMSKIEJ II w intencjach całego Kościoła: " Tym razem jednak nie proszę za sobą, lecz za braćmi i siostrami moimi, którzy tutaj są zebrani wraz ze mną przed Twoim cudownym obrazem. Proszę za całym Kościołem - wejrzyj Królowo Świata, jak wielka jest liczba potrzebujących, smutnych i cierpiących. Popatrz, jak ciężkie są nasze czasy(...)" Dzisiaj te modlitwy mają bardziej formułę swoistej litanii.

Poczytuję sobie za wielki zaszczyt to, że w tej parafii, w której króluje Matka Boska, przyjęłam po Chrzcie św., następne sakramenty. Tu przystąpiłam do Pierwszej Komunii Świętej, tu otrzymałam sakrament Bierzmowania. 4 sierpnia 1984r. zawarłam związek małżeński, który błogosławił ks. prałat Władysław Mielcarek - wtedy proboszcz tej świątyni. Należy dodać, że mój mąż też pochodzi z parafii pod wezwaniem Matki Bożej - z Góry Karmel na bydgoskim Miedzyniu. A kiedy przyszły na świat moje córki - poszerzyły rodzinę parafialną: obie były chrzczone w tym kościele, obie tu przyjęły Pierwszą Komunię Św. otrzymały sakrament Bierzmowania.

Wszystko działo się i dzieje pod skrzydłami Nieustającej Opieki. I w tę opiekę WIERZĘ, Jej wszystko ZAWIERZAM. W życiu bywało różnie. Młodość była "durna i chmurna", wadziła się z Bogiem. Potem lata pracy (wytężonej ), opieki nad dziećmi, troski o dom, utrzymanie, najbliższych - trzeba przyznać - ograniczyły "środowe spotkania z Matką". Teraz nastąpił powrót, zrozumienie, że TA DROGA DO BOGA jest najwłaściwsza. Stało się tak również za sprawą księży, którzy pracowali lub pracują obecnie w tej parafii. Wymieniłam już poprzednich znanych mi proboszczów. Od dwóch lat funkcję tę pełni ks. Andrzej Kłosiński. Trudno byłoby wymienić z nazwiska wszystkich pozostałych kapłanów - przez te kilkadziesiąt lat uzbierało się ich wielu. I chyba nie o nazwiska tu chodzi. KAŻDY z nich dorzucił swoją cegiełkę do tego kościoła, który tyle lat budowałam w sobie.... Czynili to bezwiednie - w różny sposób, różnymi metodami swojej posługi. W moim dzieciństwie i w czasach szkolnych - poprzez pracę katechetyczną, w życiu dorosłym poprzez służbę spowiedniczą, jako celebransi Mszy św., nabożeństw lub w trakcie głoszonych kazań, homilii. Za to wszystko: po staropolsku i po chrześcijańsku - BÓG ZAPŁAĆ.

Moje wspomnienia sięgnęły aż do czasów wczesnego dzieciństwa. Bo to źródło, z którego czerpię. Nie oznacza jednak zatrzymania się w wierze na tym etapie. Istnieje dojrzałe dziecięctwo; takie, które ze wszystkim każe uciekać się pod mądrą opiekę i niewyczerpaną miłość - MATKI BOŻEJ NIEUSTAJĄCEJ POMOCY.

" Do Ciebie Matko szafarko łask,
błagalne pienia wciąż płyną.
Twa dobroć świeci nad słońca blask
Nadzieją Tyś nam jedyną

W cierpienia czas, pomocą darz
I nieustannie ratuj nas ."

„Czyż nie wiecie, żeście świątynią Boga

i że Duch Boży mieszka w was?

(...) Świątynia Boga jest świętą, a wy

nią jesteście.”

1. List do Koryntian

Świątynie na moich wakacyjnych szlakach,

czyli glosa do tekstu „MOJA PARAFIA”

Świątynie. Dzisiaj częściej używamy określeń: kościół, kościół parafialny, parafia, katedra, bazylika, kaplica. Świątynie, a więc miejsca święte, które wiążą się z wiarą. „Są znakiem Bożej obecności i Bożego zamieszkania pośród nas, świadectwem bliskości Boga (...)”.

Tę bliskość szczególnie odczuwamy poprzez związek ze swoją parafią, poprzez przynależność do tej wspólnoty, poprzez uczestnictwo w jej życiu – modlitewnym, eucharystycznym, obrzędowym.

Okres wakacyjny to czas odpoczynku. Każdy ma swoje sposoby na organizowanie tego czasu wolnego. Dla jednych to poszukiwanie miejsc wyciszenia, dla innych czas „poszukiwania siebie” w zgiełku otaczającego świata. Ale jakąkolwiek formę wypoczynku człowiek by nie wybrał – wszędzie znajdzie... ŚWIĄTYNIE.

Pierwszą część mojego letniego wypoczynku czerwcowego spędziłam w Krakowie. Nietrudno wymienić te kościoły, do których pędzą tłumy (zresztą ja wśród nich też byłam!): Kościół Mariacki, Katedrę Wawelską, Bazylikę Ojców Paulinów „Na Skałce”, Bazylikę Dominikanów, Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Łagiewnikach itp. Więcej miejsca pragnę poświęcić kościołowi szczególnemu....

Dane mi było mieszkać w klasztorze oo. Redemptorystów, znajdującym się w krakowskiej dzielnicy Podgórze (tu ukłon w stronę o. Marka za zorganizowanie tego pobytu). Okazało się, że – jak to się mówi – „za ścianą” znajduje się SANKTUARIUM... MATKI BOŻEJ NIEUSTAJĄCEJ POMOCY.

Dla mnie, osoby, która tak ceni sobie przynależność do parafii pod tym samym wezwaniem, było to swoiste „zrządzenie losu”.

W klasztorze „na górce” Redemptoryści rezydują od 1903 r. (wtedy budynek klasztoru został oficjalnie oddany do użytku). W jego kaplicy umieszczony został wizerunek Matki Bożej Nieustającej Pomocy, który aż do dzisiaj odbiera cześć, ale teraz już w ołtarzu głównym kościoła.

Po wybudowaniu klasztoru przystąpiono do wzniesienia świątyni, którą ukończono w 1906 r. Oczywiście od tamtego czasu wiele się w niej zmieniło. Na przygodnym wiernym wrażenie wywiera pieczołowicie wykonany wystrój wnętrza, piękna budowla. Jest to trójnawowa bazylika z nawą poprzeczną i pięciobocznie zamkniętym prezbiterium. Do kościoła wchodzi się przez arkadowy portal, obramowany dwiema niewysokimi wieżami. Po wejściu do sanktuarium od razu uwagę przyciąga piękny neogotycki ołtarz główny. Ma kształt strzelistego frontu kapliczki, małego kościółka.

Jak czytamy w przewodniku ołtarz główny „jest dziełem Stanisława Wójcika, ze szkoły rzeźbiarskiej w Zakopanem, a wykonany został w latach 1907-08 według projektu Jana Sasa – Zubrzyckiego.” W nim umieszczono łaskami słynącą ikonę Matko Bożej Nieustającej Pomocy, patronki kościoła.

Obraz otacza bogata, złocona rama, złożona z kwiatów i liści passiflory. To złocenie, a pewnie i także właściwe oświetlenie sprawiają, że obraz jest bardzo „czytelny”: to ONA przemawia do tego, kto przyklęknie przed Jej obliczem, nawet za zamkniętymi, choć przeszklonymi drzwiami świątyni... Na bocznych skrzydłach ołtarza wyrzeźbione są radosne tajemnice różańcowe, na górze strzelisty baldachim z figurą Pana Jezusa, po bokach figury świętych: Stanisława i Jozafata.

Tak, jak w naszej parafii na Szwederowie ,i tam w środowy wieczór wierni (nie tylko z Podgórza, ale z całego Krakowa) gromadzą się na Nowennie ku czci MB Nieustającej Pomocy. Na nabożeństwo składają się te same modlitwy, którymi i my czcimy Maryję: Modlitwa Rzymska I, prośby i podziękowania (własne i litanijne), pieśni (wśród nich: „Do Ciebie, Matko, Szafarko łask”). Nowością były dla mnie Godzinki do MB Nieustającej Pomocy śpiewane przed nabożeństwem, a także procesyjne wprowadzenie kopii obrazu do kościoła :podczas modlitw BYŁA blisko swych czcicieli...

Na koniec wypowiedź z 1991 r. naszego Wielkiego Jana Pawła II: „W czasie okupacji hitlerowskiej pracowałem w jednej z fabryk w Krakowie. Po pracy często wstępowałem do Kościoła Redemptorystów, który mijałem w drodze do domu. W kościele tym modliłem się przed obrazem Matki Bożej Nieustającej Pomocy, który uważałem za wyjątkowo piękny. Będąc już kardynałem dalej chętnie odwiedzałem kościół i ten obraz. Często odprawiałem tam nabożeństwa, udzielałem Komunii”.

I ja nie zapomnę porannych Eucharystii sprawowanych w tej świątyni w JEJ OBECNOŚCI, która w szczególny sposób była dla mnie znacząca...

Bezpośrednią inspiracją do napisania tego tekstu stała się jednak zupełnie inna świątynia, a właściwie wystawa zorganizowana w podziemiach tej świątyni.

Kolejny tydzień wakacyjny spędziłam w Zakopanem. Jestem tam każdego roku. Nie wyobrażam sobie wypoczynku bez wyprawy w góry (nie mylić ze zdobywaniem wysokich szczytów!); ja chodzę po górach, a nie zaliczam kolejne wzniesienia, ale potrzebuję tego „jak ryba wody”! Uciec od ciągnących sznurkiem wczasowiczów, zaszyć się w takim miejscu, gdzie cisza i tylko... piękne widoki; błogosławiony to czas i moment! I tam też odnajduję świątynie; począwszy od tych największych: Matki Bożej Fatimskiej na Krzeptówkach, kościoła parafialnego pw. Świętej Rodziny, Kościoła św. Krzyża, po te najmniejsze: Matki Bożej Królowej Tatr na Wiktorówkach, kaplicy ss. Albertynek na Kalatówkach, ss. Urszulanek w Jaszczurówce – („baza” Karola Wojtyły w trakcie wypraw na narty).

Jednak każdy sezon w Zakopanem otwieram wizytą w Kaplicy Witkiewiczowskiej na Jaszczurówce Witkiewiczowskiej, bo powstałej 100 lat temu ( w tym roku był obchodzony uroczyście zaszczytny jubileusz) wg projektu Stanisława Witkiewicza w tzw. stylu zakopiańskim. Stojącą na niewielkim wzniesieniu budowlę, tuż przy ruchliwej trasie do i z Morskiego Oka (i nie tylko), której budulec stanowi głównie drewno, zawsze witam tak samo: znowu tu jestem! Wchodzę do kaplicy – drzwi zawsze są otwarte! Wszystko takie, jak co roku; nawet zapach drewna ten sam. Najpierw modlitwa, szczególnie do Serca Pana Jezusa, znajdującego się w ołtarzu, potem próba podsumowania: jakich dokonano renowacji. Następnie chwila odpoczynku na tarasie, rzut oka na okoliczne lasy i ... mimo hałasu samochodowego – i niestety czasami turystów – wyciszenie.

Po tych medytacjach schodzę do podziemnej kaplicy, gdzie od kilku lat w miesiącach letnich Księża Marianie otwierają Galerię Religijnej Sztuki Ludowej im. Jana Pawła II. Na tejże wystawie prezentowane są malowane na szkle prace najznakomitszych podhalańskich artystów. Każdego roku wystawie towarzyszy temat przewodni. W tym roku XX wystawa malarstwa na szkle podporządkowana została hasłu: ŚWIĄTYNIA.

„Świątynia – coś więcej niż tylko pomnik architektury (...). Kim bylibyśmy bez obecności świątyń w krajobrazie naszych miast i wsi? I Kim byłby dla nas Bóg? Ale są – majestatyczne surowe gotyckie katedry, zdobione kościoły baroku, wreszcie małe drewniane kościołki, gdzieś na uboczu”.

Oczywiście najwięcej eksponowanych prac przedstawiało Witkiewiczowską Kaplicę – to chyba swoisty ukłon z okazji jej stulecia. Oprócz obrazów różne eksponaty, które kojarzą się z kościołem, jego wyposażeniem, jego artystyczną projekcją. W tym roku nie nabyłam żadnego obrazu – zresztą mam już w domu dwie wersje Kaplicy Witkiewicza: letnią i zimową. Często na nie spoglądam...

Takie były świątynie na moim wakacyjnym szlaku. Wyjeżdżając, zostawiłam rodzinną, bliską mi parafię. Dotarłam do świątyń równie znaczących. Może zgodnie z myślą organizatorów wystawy:

„Oby tegoroczna Wystawa prowadziła nad do świątyni, do Kościoła, do doświadczenia Bożej obecności – do pewności, że nigdy nie jesteśmy sami.”

NIE BYŁAM SAMA na wakacyjnych szlakach, nie jestem sama po powrocie do domu... Mam SWOJE ŚWIĄTYNIE.

Maria Miławska

Cytaty zaczerpnęłam z:

Sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy, Wyd. Turyst. Kraków 2006

Folder XX wystawy malarstwa na szkle; Kaplica Witkiewiczkowska, Zakopane, Jaszczurówka

praca jest publikowana za wiedzą i zgodą Autora, któremu serdecznie dziękujemy za jej udostępnienie

====================================================

Z wizytą u Czarnej Madonny

Jak donoszą na łamach „Przewodnika Katolickiego” (nr 2/2008r.): „Sanktuarium Czarnej Madonny nawiedziło w ubiegłym roku ok. 4,5 mln pielgrzymów”. Od razu myśl: wśród tej milionowej rzeszy była też grupa z naszej parafii! Co prawda – nie pieszo, lecz autokarem – udaliśmy się do Częstochowy 27. października 2007 roku. Wyprawę zorganizował i przewodniczył jej ks. Damian Pawlikowski.

Wyjazd nastąpił wczesnym rankiem, ale wszyscy zgromadzili się punktualnie o wyznaczonej porze. Bogu i Matce Najświętszej oddaliśmy się pod opiekę, prosząc w modlitwie o szczęśliwą podróż. Cała droga upłynęła na modlitewnych rozważaniach (Różaniec, Koronka do Miłosierdzia Bożego), na radosnym śpiewie, na przyjacielskich rozmowach z towarzyszami wyprawy. W ten sposób budowaliśmy wspólnotę, której celem była wizyta na Jasnej Górze.

I wreszcie tam dotarliśmy – choć nieco spóźnieni, ale zdążyliśmy na jedną z przedpołudniowych Mszy św. Mimo tłoku i ścisku, każdy starał się znaleźć miejsce tak, by... BYĆ JAK NAJBLIŻEJ, tuż przed Cudownym Obrazem. Ile razy by tam nie przychodzić, czy przyjeżdżać, wrażenie zawsze to samo: świadomość spotkania z KIMŚ WAŻNYM, a jednocześnie poczucie przebywania w otoczeniu KOGOŚ dobrego, spokojnego KTO jakby słuchał tylko mnie, choć wiadomo, że słucha wszystkich: setki ludzi stojących obok, w bazylice, w okolicznych kaplicach... Tymczasem rozpoczyna się wspólna modlitwa podczas Eucharystii. I znowu myśl o tym, że dobrze być tu z grupą znajomych, reprezentować swoją parafię, widzieć swojego kapłana jako jednego z celebransów Mszy św. Skupienie i uwaga w trakcie kazania, wzruszenie w trakcie Komunii Św., a potem indywidualna rozmowa z Matką Bożą.

Po odpoczynku ponowne spotkanie we wspólnocie na Wałach, by odprawić Drogę krzyżową. Zamyślenia przy poszczególnych stacjach kierowane tekstami rozważań, modlitwą. Przemijanie życia... Nawet przyroda to odzwierciedlała: wokół piękne drzewa pokryte jesiennymi liśćmi; coś się znowu chyli, kończy, ale przecież... wstanie do życia, odnowi się, wejdzie w kolejny etap, ożyje... Nam też trzeba ożywienia...

W oddali słychać następne grupy: modlą się, śpiewają. Mówiąc prawdę: na Jasnej Górze zawsze tłumy, gwar, ruch, nawet zabieganie. Jednak o ile w mieście nas to drażni, w tym miejscu dzieje się to gdzieś obok nas; bo w nas SPOKÓJ, spowolnienie, nawet zadowolenie.

Może zdążyliśmy powiedzieć Matce Najświętszej z Jasnej Góry wszystko, może trochę, a może nic ważnego... Oddaliśmy w jej ręce nasze problemy i sprawy z pełną ufnością, że je wysłuchała, z pełnym zawierzeniem, że wszystko PRZEZ NIĄ, za SPRAWĄ JEJ orędownictwa za nami.